Rozdział 9

*Lena*
- Niespodzianka. - krzyknęli wszyscy, gdy otworzyły się drzwi.
- Co to ma być ? - zapytał Michał
- Impreza pożegnalna. - odpowiedziała Bella
- Po pierwsze mówiłem ci, że nie lubię i nie chcę pożegnań, po drugie wyjeżdżam tylko na 3 dni.
- Każdy powód jest dobry do zrobienia imprezy. - powiedział Chris
- No dobra wybaczam. - powiedział Michał i pocałował w czoło.
- A teraz się bawmy. - powiedziała Karina
- Dzięki siostrzyczko. - szepnął mi do ucha Michał.
- Nie ma za co. - odpowiedziałam.
...
Impreza była świetna wszyscy się bawili, śmiali i wygłupiali. Było bosko, ale w końcu musieli iść. O 3 nikogo już nie było, ale było posprzątane. Udałam się na górę i poszłam spać...
Biegłam, biegłam ile sił miałam w nogach. Nie mogłam się poddać, nie mogłam przestać biec, wtedy by mnie dogonił. Co mu strzeliło do głowy, żeby mnie gonić z wielkim nożem ? Chyba chciał mnie zabić, ale czemu ? Chyba za to jak go upokorzyłam jak go skopałam. Tak, chodziło o Matta to on mnie gonił z wielkim nożem Czemu było tak ciemno ? Chyba dlatego że była noc. A dlaczego znalazłam się w nocy na ulicy ? Tego nie wiem, po prostu się tu znalazłam. Skręciłam w jakąś uliczkę, ale to był błąd. Zatrzymałam się przy wielkiej ścianie. Był już niedaleko, zaczęłam krzyczeć.
- Zostaw mnie ! Nie podchodź ! Odejdź ! - Matt podchodził do mnie wolno i z szatańskim uśmiechem.
- Już ty mnie popamiętasz. - powiedział.
- Nie ! Odejdź ! Nawet nie próbuj mnie dotknąć !
- Przecież wtedy byłaś taka mocna.
- Odejdź !
- Upokorzyłaś mnie.

Był jeszcze daleko ode mnie ale słyszałam go bardzo dobrze. Wskoczyłam na kosz który stał obok mnie przy ścianie.
- O ! Kto cie tego nauczył ?
- Patrick.
- Nawet dzięki temu nie uda ci się uciec.
Nagle poczułam sobie moc, moc której nie mogłam wyjaśnić. Weszłam na jakiś pręt, który wystawał z ściany, potem wskoczyłam na jeszcze kilka przedmiotów i już byłam na ścianie na ścianie wyższej ode mnie, która jest wyższa ode mnie o 1 m.
- Dalej myślisz, że nie ucieknę. - powiedziałam, gdy stał przy ścianie.
- Hmmm. Tak.
- To się grubo mylisz, nieudaczniku. - powiedziałam.
Skoczyłam, to było głupie. Od razu zaczęła boleć mnie noga, a tak dokładnie kostka. Nie miałam gipsu od soboty i wszystko było dobrze do teraz. Kuśtykając biegłam w stronę domu, do mojego domu były jeszcze 3 inne domy.  Noga coraz bardziej mnie bolała, a Matt był coraz bliżej. Upadłam, nie miałam siły biec. Przeczołgałam się do ściany, po 15 minutach Matt był tak blisko, że go wyraźnie słyszałam.
- Chyba jednak się nie myliłem.
- Ratunku ! Pomocy ! On chce mnie zabić ! - krzyczałam z całych sił.
- Jak mnie wtedy nazwałaś ? Nieudacznikiem ? Kto tu jest nieudacznikiem ?
- Ty - powiedziałam i dalej krzyczałam. - Ratunku ! Niech ktoś mi pomoże ! On chce mnie zabić !
Matt był już przede mną z wielkim nożem w reku kopnęłam go w krocze, on się zgiął i powiedział.
- Tylko pogarszasz swoją sytuacje.

- Chyba ty. Ratunku ! Pomocy !
Teraz Matt był tak blisko, że wystarczyło, że wyprostuje rękę i już będę miała nóż w piersi. Zamachnął się.
- Lena ! Lena ! - słyszałam głosy w oddali. - Lena ! Co ci jest ?
To  był sen, to był sen, jak bardzo się cieszę, że to był sen.
- Miałam koszmar. - wydukałam do Michała
- Jaki ?
Opowiedziałam mu co mi się przyśniło, a on mnie objął ramieniem.
- Już dobrze, już dobrze. Nie bój się wszystko będzie dobrze. Zaśniesz jeszcze ?
- Nie, za bardzo się boję, że znowu mi się to przyśni.
- Jest 5. Chodź na dół zrobię nam herbatę, a ty włączysz jakiś film i razem obejrzymy ok ?
- Dzięki, że jesteś.
- Chodź na dół.

Poszliśmy na włączyłam jakiś film, a Michał zrobił herbatę, gdy wypiliśmy całą herbatę, a film się skończył, była już 7.
- Idę zrobić nam śniadanie. Co chcesz zjeść ?
- Nie wiem. Wymyśl coś.
Zrobiłam śniadanie, potem je zjedliśmy, a potem poszłam się ubrać.
Ubrałam się w to http://blogg-o-modzie.blogspot.com/2011/08/do-szkoy_12.html#comment-form.
Weszłam na kompa i popisałam z dziewczynami, po czym odpłynęłam w moich zielonych słuchawkach.