*Bella*
Obudziłam się w ramionach Maksa, byłam szczęśliwa, on był moim szczęście. On jeszcze spał i reszta też. Wstałam i poszłam do kuchni, stanęłam w drzwiach. Lena coś przy kuchni i śpiewała
"Tylko z tobą chciałam tak po prostu
Dogonić marzenia.
Gdy dobre karty los odkrywa,
Nie przegap tego!"
- Bravo. - powiedział i zaczęłam klaskać.
Lena szybko się okręciła.
- Uff... to ty. - powiedziała.
- Co tam pichcisz ? - zapytałam i podeszłam do niej.
- Naleśniki, a co ?
- Mmmmm... pycha. - powiedziałam. -Pomóc ci jakoś ?
-Tak, oczywiście.
- To co mam robić ? - zapytałam.
- Nie wiem, możesz rozłożyć talerze, wystawić dodatki do naleśników albo obudzić wszystkich.
- Dobra.
Wystawiłam 10 talerzy, wyjęłam z lodówki dżemy, nutelle, karmel itp. Lena postawiła jeden talerz z naleśnikami i zabrała się do robienia następnych.
- Idę ich obudzić.
- Ok tylko szybko, bo będą zimne.
Zaczęłam od Lily. Walnęłam ją poduszką w głowę.
- Kto śmie mnie budzić ? - zapytała nie otwierając oczu.
- Ja. - powiedziałam, a ona otworzyła jedno oko.
- Po co mnie budzisz ? - zapytała.
- Bo... naleśniki! - powiedziałam, a ona się ożywiła.
- Jami jami. - powiedziała. - Już wstaję.
- No i pomóż mi obudzić resztę. Po jakichś 5 minutach obudziłam wszystkich, oprócz Michała, którego budziła Lily. Spojrzałam jak sobie radzi, a ona biła Michała poduszką. Śmiesznie to wyglądało, on udawał, że śpi, a ona choć wiedziała to i tak dalej go biła. W końcu Michał złapał ją w pół i pociągnął ją, ona przewaliła się na niego i zaśmiała.
- Cześć. - powiedział do niej z chytrym uśmieszkiem.
- Hej. - dała mu buziaka. - Lena zrobiła naleśniki.
- Dobra już wstaję.
Lily jakoś wstała i usiadła do stołu. A za nią Michał. Gadaliśmy i jedliśmy, aż skończyły się naleśniki.
Potem wszyscy się porozchodzili do domów.
*Lena*
Bella wszystkich zawołała, na końcu przyszedł Michał z Lily. Jedliśmy naleśniki, wszyscy chwalili, ale pewnie dlatego, że nic innego samo się nie zrobiło, tylko to. Jak się skończyły wszyscy poszli do domu, ja też. Wyszłam przed Michałem, bo on jeszcze migdalił się z Lily. Bałam się o nią, w końcu będzie spędzała z nim więcej czasu niż ze mną, ale to nie jest takie ważne, bałam się, że mój brat złamie serce jednej z moich najlepszych przyjaciółek. Doszłam do domu, najpierw skierowałam się do pokoju, przebrałam się w to http://www.polyvore.com/bez_tytu%C5%82u/set?id=23545933&.locale=pl i tak od niechcenia zdecydowałam się pójść do skateparku i pojeździć na desce. Założyłam moją o 2 rozmiary za dużą, zieloną bluzę, wzięłam deskę Michała, minęłam się z nim, wrócił od Lily.
- A gdzie ty idziesz z tą deską ? - zapytał. - Z moją deską.
- Idę pojeździć.
- No dobra, pozwalam.
Wyszłam z domu, miałam słuchawki już na uszach więc włączyłam sobie muzę. Włączyłam pierwszą lepszą piosenkę. Na desce zmierzałam do parku. Byłam w połowie drogi, obok domu największego plastika w szkole, zobaczyłam jak stoi w drzwiach, a za nią jest Matt, ta plasticzka chyba się z nim żegnała, a tak dokładnie całowała. Poleciała mi łza, przecież wczoraj ze mną tańczył, ale tak w ogóle, to taniec to nic takiego, pewnie ze mną tańczył, bo inne były zajęte. Ehhh zawsze tak mam. Przyspieszyłam, chciałam o nim zapomnieć, na zawsze. Akurat włączyła się piosenka "David Guetta ft. Sia - Titanium".
- Właśnie mnie postrzeliłeś, lecz moje serce nie było kuloodporne. - powiedziałam.
Otarłam łzę i pojechałam prosto do parku. Teraz tylko tam mogłam się wyżyć, a tak dokładnie w jednym miejscu. Za placem było drzewo, na które się wspinałam kiedy miałam jakiś problem, teraz też tak zrobię. Położyłam deskę na wysokim murku, wspięłam się na drzewo i sięgnęłam po deske, żeby nikt mi jej nie ukradł. Siedziałam na drzewie, słuchałam muzyki, uważnie oglądałam deskę i liczyłam ile razy już ktoś mnie zranił. Tylko, że nigdy nie zrobiłam żadnego kroku. Zawsze było tak, że albo w ogóle nie wiedział jak miałam na imię, albo tylko wiedział jak mam na imię, bo kiedyś ktoś mu mnie przedstawił lub coś w tym stylu. A teraz sam mnie poprosił do tańca, a potem co ? Nic! A nawet jeszcze gorzej.
"Boże czemu mi to robisz ? Przecież jestem dobra dla świata, jestem nie dobra dla plastików, przecież plastików trzeba tępić." tak właśnie sobie myślałam. Miałam zamknięte oczy, bo nie chciałam patrzeć na ten świat który mi niszczył życie.
- Hej. - powiedział ktoś z dołu, ale nie dokładnie z dołu, bo zapewne siedział na murku. Wiem to chociaż mam zamknięte oczy. To nie był nikt kogo znam, bo nie poznałam bo głosie.
- Hej. - powiedziałam nie otwierając oczu.
- Jak tam się wdrapałaś ? - zapytał miło (?)
- Mam pazury, to się wdrapałam. - powiedziałam i zamruczałam. - A co ?
- Czyli mam mówić do ciebie kocico ?
- Tiaaa. - powiedziałam i uśmiechnęłam się, dalej z zamkniętymi oczyma.
- Mogę wejść do ciebie ?
- A umiesz ?
- Spróbuje. - otworzyłam jedno oko.
- A to co prześwietlenie ?
Zaśmiałam się.
- Tiaaaa.
- To mogę do ciebie wbić ?
- Jak dostanę twoją czapkę. - zrobił przestraszoną minę. - Ale spokojnie nie na zawsze, na czas kiedy będziesz przy mnie.
- Czyli do końca życia ?
Awwww to było słodkie, to brzmiało tak jakby chciał powiedzieć "Będę z tobą do końca życia."
- Na razie wystarczy, że dasz mi ją na czas kiedy będziesz ze mną na drzewie. - powiedziałam z słodkim uśmieszkiem.
- Dobra. Proszę, madame. - ustał na murku i podał mi swoja czapkę pochylając przy tym głowę.
- Ah dziękuję. - powiedziałam i złapałam się ręką za serce.- Wskakuj.
Stojąc na murku gałąź po której musiał wejść sięgała mu do pasa i była jakieś 50 cm od niego, a on skoczył i już był na gałęzi. Zrobiłam wielkie oczy.
- Wow. - powiedziałam. - Jak to zrobiłeś ?
- Od 10 lat uprawiam parkour.
- Zawsze chciałam się tego nauczyć. - powiedziałam z zachwytem.
- Do tego tańczę od 5 lat breakdance i od 2 lat maluję graffiti.
- Jaki ty fascynujący.- powiedziałam z szerokim wyszczerzem.
- Ja tańczę, śpiewam, gram na pianinie i dla zabawy jeżdżę na desce.
- A co tańczysz ?
- Taniec nowoczesny.
- A breakdance ?
- Nie, ale chciałabym.
- Mogę cię nauczyć.
- Serio ?
- Oczywiście.
- Jeździsz ? - powiedziałam i spojrzałam na deskę.
- Tiaaa, ale dla zabawy jak ty.
- A pouczysz mnie parkour'u ?
- Jak sobie życzysz, nieznajomo.
- A właśnie, Lena jestem, a ty ? - zapytałam i wyciągnęłam dłoń.
- Patrick. - powiedział i uścisnął mi dłoń.
- Nigdy cię tu nie widziałam.
- Nie dziwne, dzisiaj się wprowadziłem, więc poszedłem się przejść i znalazłem park, potem mur, a teraz ciebie.
- Imponujące. - założyłam czapkę, a on zaczął się śmiać. - No co ?
- Nie, nic. Ładnie ci w niej.
- A dziękuję.
- Ale chyba byłoby ci lepiej w zielonej, kiedyś musimy to sprawdzić.
- Oczywiście, ale zielonej ci nie oddam.
- A czemuż to ?
- Bo po prostu kocham zielony, mam na jego punkcie bzika. - powiedziałam i spojrzałam na moją za duża, zieloną bluzę.
- A ja kocham granatowy.
- No dobra ja chyba będę się zbierać, Michał się pewnie martwi. - Patrick posmutniał.
- Nie chcę być wścibski, ale czy Michał to twój chłopak ?
- Nie, to mój brat. Mieszkam z nim.
- Aaa. Chcesz to mogę cię odprowadzić.
- Oczywiście, że chcę.
Gdy szliśmy do mojego domu gadaliśmy o różnych rzeczach.
- To tu. - powiedziałam, gdy doszliśmy.
- Ja mieszkam tam. - powiedział i pokazał dom 5 domów dalej od mojego. - To kiedy umawiamy się na lekcję ?
- To może w Poniedziałek breakdance, a w Piątek parkour, a reszta dni spotykamy się na desce w parku.
- Ok. A o której ?
- Będziemy się umawiać. Jest 12, więc spotkajmy się dziś o 15 w parku. Ok ? I się umuwimy na jutrzejszą lekcje. Teraz są ferie więc możemy robić kiedy chcemy, ale jak zacznie się szkoła to tak dobrze nie będzie.
- No tak. To ja lece się do końca rozpakować i widzimy się o 15 w parku.
- Pa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz